Święci i błogosławieni

Achilles

Bł. Achilles Józef Puchała ur. się 18.03.1911 r. w Kosinie. Tu się wychował i kształcił w szkole podstawowej. Po ukończeniu gimnazjum w Niższym Seminarium Duchownym OO. Franciszkanów we Lwowie, wstąpił do tego zakonu. Święcenia kapłańskie przyjął w 1936 r. w Krakowie. Następnie pracował jako wikariusz w Grodnie oraz w Iwieńcu. W czasie wojny przejął obowiązki proboszcza w parafii Pierszaje na Białorusi. Gdy podczas pacyfikacji, wraz z o.

Agata

(gr. Agathe - dobra, szlachetnie urodzona) Św. Agata - dziewica, męczennica, patronka pielęgniarek - ur. się na Sycylii, w rodzinie szlacheckiej. Wyróżniała się cnotami heroicznymi, została umęczona w Katanii w 251 r. za cesarza
 

Agnieszka

(gr. Agne - czysta, dziewicza) Św. Agnieszka - dziewica i męczennica - została umęczona podczas krwawych prześladowań za cesarza Dioklecjana ok. 304 r., w wieku 13 lat, i stała się jedną z najbardziej znanych i najświętszych męczenniczek rzymskich. Jej imię do dziś znajduje się w I Modlitwie Eucharystycznej Mszy św. Opis jej męki pochodzi z V w. O jej rękę rywalizowało wielu zalotników, a wśród nich młody rzymski szlachcic oczarowany jej urodą. Ona jednak odrzuciła wszystkich, mówiąc, że wybrała Małżonka, którego nie potrafią zobaczyć oczy śmiertelnika.

Albert

Św. Albert Adam Chmielowski (Brat Albert) ur. się w 1845 r. w Igłomi. Uczył się w Szkole Kadetów w Petersburgu, w gimnazjum w Warszawie i w Instytucie rolniczo - leśnym w Puławach. Stąd jako 18 - letni student poszedł do powstania. Ujęty przez Austriaków pod Tarnowem, został osadzony w twierdzy w Ołomuńcu, skąd zbiegł i ponownie włączył się do walki. W skutek ran odniesionych w powstaniu stracił lewą nogę.

Aleksander

Niewiele wiemy o jego młodości. Wiadomo, że na stolicę biskupią w Aleksandrii wstąpił w 313 r. po bp. Achillesie. Zasłynął jako gorący obrońca czystości wiary. Jako pierwszy rozpoznał błędy Ariusza i usiłował naprowadzić go na drogę prawdy. A gdy to się nie udało, w 320 r. zwołał synod w Aleksandrii, który potępił poglądy chrystologiczne Ariusza. Zadbał o to, aby z werdyktem synodu mogli zapoznać się biskupi z innych rejonów ówczesnego świata.

Ambroży

Św. Ambroży ur. się ok. 340 r. Jego ojciec był prefektem Galii. Wcześnie osierocony przez ojca, powrócił z matką do Rzymu, gdzie odebrał staranne wykształcenie - nauczył się greki i został zdolnym prawnikiem. Następnie przeniósł się do Mediolanu. Mając 35 lat został namiestnikiem prowincji. Po śmierci tamtejszego biskupa - arianina, jednogłośnie przez oba stronnictwa - katolickie i ariańskie - został obwołany biskupem, choć był dopiero katechumenem. Przyjął więc chrzest i święcenia i objął rządy tej diecezji, rozdawszy wpierw ubogim swój majątek.

Andrzej Bobola

Urodził się w 1591 r. w Strachocinie k. Sanoka w rodzinie szlacheckiej. W latach 1606 - 1611  uczył się w Szkole Jezuickiej w Braniewie. Studiował nauki humanistyczne wstępne oraz średnie wraz z retoryką. Doskonale opanował sztukę wymowy, dzięki której stał się potem świetnym kaznodzieją. Nauczył się greki i poznał pisma greckich Ojców Kościoła, co ułatwiło mu dyskusje z prawosławnymi. Po ukończeniu kolegium, zafascynowany życiem zakonników 31 lipca 1611 sam wstąpił do zakonu Jezuitów w Wilnie. Tam odbywał nowicjat. Pierwsze śluby zakonne złożył po dwóch latach.

Antoni

Św. Antoni z Padwy ur. się w 1195 r. w Lizbonie, a większość życia spędził w Padwie. Ukończywszy 15 lat wstąpił do zakonu kanoników regularnych św. Augustyna koło Lizbony. Po dwóch latach wysłano go do Coimbry, gdzie pozostał 8 lat poświęcając się studiom. Dowiedziawszy się, że do Portugalii przywieziono z Maroka relikwie pięciu franciszkańskich męczenników, zapragnął naśladować bohaterstwo tych obrońców wiary. Kiedy to wyjawił swoim współbraciom zakonnym, ostro sprzeciwili się jego zamiarom. W końcu jednak otrzymał zgodę przełożonego i przeszedł do zakonu franciszkańskiego.

Apolinary

Św. Apolinary był jednym z największych biskupów w II w. Był autorem apologii, tj. obrony religii chrześcijańskiej. Skierował ją do cesarza Marka Aureliusza. Na krótko przed tym cesarz otrzymał wiadomość o zwycięstwie nad Kwadami, pogańskim ludem zamieszkującym obecne Morawy. Jeden z cesarskich legionów (dwunasty), składał się głównie z chrześcijan. Kiedy armia ginęła z pragnienia, żołnierze tego legionu padli na kolana i zaczęli prosić Boga o pomoc. Natychmiast spadł obfity deszcz i wspomagane przez burze wojska pobiły Germanów.

Apolonia

Św. Apolonia - dziewica i męczennica, patronka dentystów - była diakonisą Kościoła aleksandryjskiego (Egipt) i znana ze świętości kobietą. W podeszłym wieku została umęczona w 249 r. za cesarza Decjusza. Pod koniec ascetycznego życia spędzonego na czynieniu miłosierdzia, święta padła ofiarą rozwydrzonego tłumu, który prześladował chrześcijan. Św. Apolonia odważnie odmówiła oddania czci pogańskim bożkom. Rozwścieczony tłum pobił ją, wybijając wszystkie zęby, po czym rozniecono ogień, grożąc spaleniem. Święta prosiła o zwłokę, aby się zastanowić.

Strony